Je ouders blijven altijd je ouders. Ook als ze gescheiden zijn, blijft dat zo. Maar het kan voor kinderen een hele klus zijn om daarmee om te gaan of het te blijven geloven. Een echtscheiding is vaak een lang en pijnlijk proces, zowel voor ouders als voor de kinderen. Het gezin als eenheid gaat verloren. Hoe zorgvuldig je als ouders ook met deze situatie probeert om te gaan, het is onvermijdelijk dat kinderen gevoelens krijgen die ze niet kunnen uitspreken.  Daardoor kunnen ze gedrag gaan vertonen, waarvan je als ouder de betekenis niet begrijpt. Kinderen kunnen zich bijvoorbeeld verantwoordelijk voelen voor de scheiding, hulpeloos of allebei. Ze proberen erachter te komen wie de schuldige is of willen ervoor zorgen dat het weer goed komt. Vaak kroppen ze hun  gevoelens op, uit loyaliteit aan beide ouders. Dit kan zich uiten in boos, teruggetrokken, vijandig of gekwetst gedrag en soms kan het zelfs leiden tot zelfbeschadiging.  Vaak worstelen kinderen met vragen zoals:

  • Moet ik verhuizen?
  • Ik wil niet kiezen!
  • Hoe gaat het met mijn broer of zus?
  • Ik wil dat het geruzie stopt!
  • Die nieuwe vriend(in) van papa of mama….
  • Ik ben bang, boos verdrietig, eenzaam, jaloers…
  • Hoe moet het nu verder?
  • Wie helpt mij?

Kortom een scheiding kan ingrijpend zijn in het leven van je kind(eren). Het is een emotionele periode waarbij ze baat kunnen hebben bij de begeleiding en ondersteuning die ik kan bieden.